دستهایم از یاد مشعلها تهی شده بود

همه ی ستاره هایم به تاریکی رفته بود

مشت من ساقه ی خشک تپشها را می فشرد

 لحظه ام از طنین ریزش پیوندها پر بود

تنها میرفتم !می شنوی؟تنها!

من از شادابی باغ زمرد کودکی به راه افتاده بودم

ایینه ها انتظار تصویرم را می کشیدند

درها عبور غمناک را می جستند

و من می رفتم . می رفتم تا در پایان خود فرو افتم

ناگهان تو از بیراهه لحظه ها میان دو تاریکی به من پیوستی

صدای نفسهایم با طرح دوزخی اندامت درامیخت

همه ی تپش هایم از ان تو باد

من از برگریز سرو ستاره ها گذشته ام

تا در خطهای عصیانی پیکرت شعله ی گمشده ای را بربایم

و دستم را به سراسر شب کشیدم

زمزمه ی نیایش در بیداری انگشتانم تراوید

خوشه ی فضا را فشردم

قطره های ستاره در تاریکی درونم درخشید.

بدرود

اما تو خواهي بود با من تو خواهي گشت

من تورا

پس از توفان

پس از هواي باران شسته

و در آبها يافتم ...زمين را مي خراشم تا غاري براي تو بسازم

و آنجا ناخداي تو

با گلهايي در بستر در انتظلر تو خواهد نشست .

...و اكنون كه دستانم

پر از وجود عريان توست

به من نگاه كن

به من نگاه كن

در ميانه  دريا با كوله باري از نور

به من نگاه كن در ميان شبي كه در آن پارو مي زنم

دريا و شب چشمان تو اند

رفتن من ترك تو نيست .

شيرين من زيباي من

تو با من مي آيي تا نبرد كنيم

چهره به چهره

زيرا بوسه هاي تو در من مي زيند

چون بيرق هي سرخ

و اگر سر نگون شوم

نه تنها زمين

بلكه عشق سترگي كه تو برايم آوردي

مرا خواهند پوشاند .

من در اين ساعت به انتظار تو ام

.

و زماني كه اندوه نفرت انگيز مي رسد

تا حلقه بر درب تو بكوبد

به او بگو كه من منتظر تو ام

و آنگاه كه تنهايي

به تو مي گويد كه حلقه ي انگشتت را

كه نام من برآن است عوض كني

بگو با من سخن بگويد

بگو من بايد بروم

بگو هر جا كه باشم

به زير باران

يا زير آتش عشق من منتظر تو خواهم بود ...

عشق من، در انتظار تو خواهم بود

وقتي به تو مي گوينددوستت ندارد .

عشق من اگر بگويند فراموشت كرده ام

 حتي اگر خود نيز اين را بگويم ،

باور نكن،تو را چه كسي و چگونه مي تواند

از قلب من جدا كند ؟

عشق تو ياري ام مي دهد :

عشق تو گلي است پنهان

در وجودم سرشار از عطر همواره اش

كه ناگهان مي شكفد .

عشق من،شب است

ومن در اين لحظه براي تو مي نويسم

كه بگويم دوستت دارم عزيزم .

عشقمان را پاس بدار

پاكش كن،بلندش كن ،

حمايتش كن.

آن را پيش تو مي گذارم

شايد روزي

مردي وزني

چون ما

دست به اين عشق زنند

وهنوزآتشي را بيابند

كه انگشتان را بسوزاند .

ما كه بوديم؟مگر فرقي مي گند؟

آنها دست به اين آتش خواهند زد

وآتش،شيرين من،نام ساده تو را خواهد گفت

ونام مرا ،نامي كه

تنها تو مي دانستي ،زيرا تنها تو

به روي زمين مي داني

من كه هستم،هيچ كس مرا

چون دست تو،حتي يك دست تو نمي شناخت ،

زيرا هيچ كس

نمي دانست چگونه و يا كي

قلب من مي سوزد :

تنها چشمان عظيم وسياه تو مي دانست.

عشق من در انتظار توام

بدرود،عشق من ،در انتظار توام .

دست من اين نامه را در جاده مي نويسد،

ودر ميانه زندگي

با نام تو بر دهانم

وعشقي كه هرگز از من جدا نشد.

پابلو نرودا...

من سنگ که نیستم فراموش کنم