کجايي مادر!!!

باز هم ديشب خوابش را ديدم , نگاهش مي خنديد . شوق در دلم جوشيد . درياي عشقم طوفاني شد و بي اختيار خود را در آغوشش انداختم . آغوشي که در دوران پاک کودکي گهواره ام بود . گهواره اي از مهر که در هنگام ترنم لالايي عشق بر لبانش، مرا تا ديار رويا پر مي داد.....

خود را در آغوشش انداختم و صورت مهربانش را غرق بوسه کردم , صورت مهرباني را که آيينه صفا بود . دست بر چهره اش کشيدم . چهره اي که به لطافت نسيم بود . عطر مهر را از وجود هميشه بهارش استشمام کردم و درخت وجودم به شكوفه نشست ......

 عزيز مهربانم , جدايي از تو چقدر سخت بود و غم بي تو بودن قلبم را مي خراشيد . امواج بي تابي سر بر صخره دلم مي کوبيدند .... چقدر حرف که در دلم به بند کشيده شده و همرازي نيست تا برايش بگويم ... در زندان تنهايي اسيرم.....
سر بر سينه ات گذاشتم تا باز موسقي قلب پر مهرت را بشنوم , بلکه پروانه هاي شوق در دلم به رقص دربيايند . سر بر سينه ات گذاشتم و آرام پرسيدم :   کجايي ؟ دل تنگ توام ... و تو خنديدي مثل هميشه دست پر مهرت را برسم عاطفه بر سرم كشيدي و من مالامال از شوق شدم .......

اما، ناگهان از خواب پريدم , آيينه رويا در دلم شکست و چهره پر مهرت پر کشيد و رفت و من ماندم با کوهي از غم در اين برزخ و کابوس هايي که به حقيقت مي پيوندند . من ماندم با غمي جان کاه که باز در دلم جوانه خواهد زد.

مادر جان هنوز هم دوستت دارم .هنوز هم تو بهتريني