دستهایم از یاد مشعلها تهی شده بود

همه ی ستاره هایم به تاریکی رفته بود

مشت من ساقه ی خشک تپشها را می فشرد

 لحظه ام از طنین ریزش پیوندها پر بود

تنها میرفتم !می شنوی؟تنها!

من از شادابی باغ زمرد کودکی به راه افتاده بودم

ایینه ها انتظار تصویرم را می کشیدند

درها عبور غمناک را می جستند

و من می رفتم . می رفتم تا در پایان خود فرو افتم

ناگهان تو از بیراهه لحظه ها میان دو تاریکی به من پیوستی

صدای نفسهایم با طرح دوزخی اندامت درامیخت

همه ی تپش هایم از ان تو باد

من از برگریز سرو ستاره ها گذشته ام

تا در خطهای عصیانی پیکرت شعله ی گمشده ای را بربایم

و دستم را به سراسر شب کشیدم

زمزمه ی نیایش در بیداری انگشتانم تراوید

خوشه ی فضا را فشردم

قطره های ستاره در تاریکی درونم درخشید.